مقاومت فشاری بالا یا چسبندگی خوب به‌تنهایی کافی نیست. پلاستر باید مجموعه‌ای از خواص مکانیکی و اجرایی را هم‌زمان تأمین کند تا بتواند میان دیوار و شبکه الیاف یک لایه کامپوزیتی مؤثر ایجاد کند.

۱. چسبندگی به بستر؛ اتصال سیستم به دیوار

اولین وظیفه پلاستر، ایجاد اتصال مناسب با سطح دیوار است.

نیروی ایجادشده در دیوار باید از طریق این اتصال وارد لایه تقویتی شود. اگر چسبندگی پلاستر به بلوک یا سطح زیرکار کافی نباشد، ممکن است جدایی در فصل مشترک دیوار و پلاستر رخ دهد و شبکه پیش از آنکه ظرفیت خود را فعال کند، از مدار انتقال نیرو خارج شود.

بنابراین چسبندگی به بستر (Bond Strength) یکی از مشخصات اصلی پلاستر است.

۲. درگیری با مش؛ انتقال نیرو به الیاف

پلاستر باید بتواند رشته‌های مش را به‌خوبی دربرگیرد و میان آن‌ها و ماتریس یک اتصال مؤثر ایجاد کند.

برای این کار، ملات باید از چشمه‌های مش عبور کند، اطراف رشته‌ها را پر کند و تا حد امکان از ایجاد فضای خالی جلوگیری شود. این موضوع به خواصی مانند کارپذیری و دانه‌بندی پلاستر وابسته است.

اگر این درگیری مناسب شکل نگیرد، تمام ظرفیت کششی موجود در شبکه الزاماً قابل استفاده نخواهد بود.

۳. کارپذیری؛ نه خیلی خشک، نه بیش از حد روان

پلاستر باید در زمان اجرا بتواند:

روی دیوار پخش شود، شبکه را دربرگیرد، شکل خود را روی سطح قائم حفظ کند و امکان اجرای یکنواخت را فراهم سازد.

ملات بیش از حد خشک ممکن است به‌خوبی میان چشمه‌های شبکه نفوذ نکند؛ در مقابل، ملات بیش از حد روان نیز می‌تواند کنترل ضخامت و یکنواختی لایه را دشوار کند.

بنابراین کارپذیری مناسب برای شکل‌گیری صحیح کامپوزیت ضروری است.

۴. دانه‌بندی؛ متناسب با ضخامت لایه و ابعاد شبکه

پلاستر وال‌مش در یک لایه نسبتاً نازک و در تماس مستقیم با شبکه اجرا می‌شود. به همین دلیل، دانه‌بندی مصالح باید با ضخامت لایه و ابعاد چشمه مش سازگار باشد.

سنگدانه‌های نامتناسب می‌توانند:

• عبور ملات از چشمه‌ها را دشوار کنند؛
• مانع احاطه مناسب رشته‌ها شوند؛
• ضخامت موضعی ایجاد کنند؛
• و احتمال تشکیل حفره در اطراف شبکه را افزایش دهند.

5. جمع‌شدگی و ترک‌خوردگی؛ حفظ پیوستگی لایه

پلاستر پس از اجرا نباید تغییرات حجمی کنترل‌نشده‌ای داشته باشد که باعث ایجاد ترک یا جدایی از بستر شود.

جمع‌شدگی زیاد می‌تواند پیوستگی لایه را مختل کرده و در نواحی اتصال به دیوار یا اطراف شبکه تنش‌های ناخواسته ایجاد کند.

بنابراین پایداری حجمی و کنترل ترک نیز بخشی از کیفیت پلاستر است، به‌ویژه در لایه‌های نازکی که قرار است نقش انتقال نیرو داشته باشند.

6. نوع پلاستر؛ سازگاری با شبکه و محیط کاربرد

نوع پلاستر (گچی یا سیمانی) باید بر اساس محیط مورد استفاده آن انتخاب گردد. در صورتی که نازک‌کاری دیوار قرار است از جنس گچ باشد، پلاستر وال مش نیز باید از جنس گچی انتخاب شود تا سازگاری مناسب بین نوارهای وال مش و لایه‌های بعدی دیوار ایجاد شود.

به همین ترتیب در محیط‌های مانند سرویس‌های بهداشتی یا دیوارهای نما که لایه‌های بعدی معمولا سیمانی هستند، پلاستر وال مش نیز باید از جنس سیمانی انتخاب گردد.